“Onze beloning

Soms krijg ik de vraag waarom? Waarom doe je dit!
Een ontmoeting vanmiddag, die ik ga beschrijven en delen geeft daar denk ik wel wat uitleg over!
‘T is geen grap, maar op 1 April 2020 kwam ik, bij mijn avond straat rondje, in contact met een man, een “buitenslaper”. Ik bezocht hem, op zijn slaapplek, 4-5 keer week, met een warme maaltijd, 3-4 keer week, ’s ochtends met een thermo met drinkbouillon en één met warme chocomel, want hij drinkt geen koffie, wekelijks een schone slaapzak, en gewoon de noodzakelijkheden om te overleven op straat! Naarmate de weken/maanden vorderden, was er meer en meer inhoudelijk gesprek!
De details van zijn persoonlijk verhaal ga ik niet volledig delen, vanuit zijn wens en alles dat ik hierna schrijf is met zijn toestemming!
Man, 7 jaar dakloos, en zoals hij het noemt “survival in Nederland”, geen echte actuele verslaving anders dan één gerelateerd aan zijn overleven op straat! Heeft en wil geen relatie met hulpverlening door allerlei nare ervaringen!
Ons regelmatig, van mens tot mens gesprek leidde tot meer vertrouwen en meer details van zijn achtergrond! Hij heeft een broer in Utrecht vertelt hij mij eens! Geen contact, al meer dan 7 jaar, door schaamte, niet tot last willen zijn etc! Op enig moment stemde hij er mee in dat ik zijn broer ging zoeken! De broer heb ik gevonden en na overleg, heb ik contact gehad! En hij zei gelijk, hij is mijn broer, ik heb voldoende ruimte in mijn huis, vraag mij al jaren af hoe het met hem is, en hij kan bij mij terecht ipv op straat!
En dat voltrok zich!
Door deze grote verandering van zijn dakloze leven, naar weer een menswaardig bestaan, kon hij de confrontatie met wat er mis was gegaan weer echt aan, en bleken de schulden, die hij dacht te hebben, veel geringer en waren al snel gestabiliseerd en geregeld! Het is achteraf de grote “game changer” geweest!
En dan nu vanmiddag! Na net 6 maanden, heeft “mijn vriend van de straat” een full time baan, een woning, en weer een leven!
Vanmiddag belde hij en wilde hij bij mij langskomen met de mededeling “wij moeten een rekensom maken” Het bleek te gaan om de rekensom van wat RECHTOP, mede dankzij haar donateurs, voor hem had gedaan! De “rekensom” van wat hij RECHTOP had gekost, financieel!
Wij hebben de maaltijden, drinkbouillon en chocomel, het wassen van slaapzakken, rookwaar etc, samen gekwantificeerd en er waarde aan toegekend!
De uitkomst vanmiddag was, dat hij vanaf zijn eigen bankrekening, met zijn eigen salaris, RECHTOP een donatie heeft gedaan gelijk aan wat RECHTOP in hem had geïnvesteerd! Wel met de opdracht die te besteden aan een “mens” zoals hij!
DIT IS NU ONZE BELONING!!

In memoriam, Gerard (Gouden Engel) 44 jaar oud!

Op Kerstavond 2020 is Gerard (Gouden Engel) 44 jaar oud, overleden aan een hartstilstand! Gerard was één van mijn straatvrienden! Onze eerste kennismaking was op Twitter! Hij in Nijmegen, ik in Utrecht. maar wij deelden iets! Wij zijn allebei dakloos geweest en wij waren allebei behoorlijk open, over onze gedeelde ervaring!
Ik kon, door Corona/Quarantaine, helaas niet bij je uitvaart zijn en dat knaagt aan mij!
Maar Gerard, vriend van de straat, ik zorg ervoor dat jou graf wordt voorzien van een “Gouden Engel” want die verdien jij!
Bij, mijn in memoriam, herdenken van jou Gerard is er één ding dat zo wezenlijk blijft! En dat is jou tellen en uitschreeuwen, van jaren, maanden en dagen, van ex verslaafd, ex dakloos, schuldenvrij, ex bewind!
Het feit dat jij als ex-dakloze op 44 jarige leeftijd overlijd is niet gewoon pech, maar voor mij ook een aanklacht tegen de maatschappij! Een jarenlang dakloos leven leidt heel vaak tot het overlijden op jonge leeftijd! Dakloosheid ervaring en beleven, leidt veel vaker tot overlijden, op jongere leeftijd! En deze maatschappij mag dit ontkennen zo veel als deze het wil, wij weten beter!
Ik ken het levensverloop van Gerard, mijzelf, en trek de conclusie dat dakloosheid, schadelijk is en levensverwachting vernietigd! En besef dat dit iets is, dat deze maatschappij, mensen jong en wat ouder, elke dag aandoet!
Ik heb mijzelf de vraag gesteld hoe jou (Gerard, gouden engel) te erkennen en ervoor te zorgen dat jij, impact hebt gehad, jij van belang bent geweest, jij er toe deed? Ik heb besloten jou, tellen van jaren dagen en maanden, in te zetten als een soort therapie! Vier die dagelijkse overwinning, wees er trots op, en accepeteer het als een overwinning, op jezelf en de maatschappij! Ik ga een ieder, die daar maar voor open staat, ik ga elk podium, dat RECHTOP ook maar krijgt, benutten, om te vertellen over dat dagen, maanden en jaren, met de positiviteit die jij daarmee gaf, er toe doen. Belangrijk zijn!
Vandaag 4 januari 2021, ben ik 3 jaar en 352 dagen ex-dakloos! Ik kan vertellen over hoe ik het ben geworden, kan vertellen over hoe ik er uit ben gekomen, en kan vertellen over de strijd die ik daar elke dag voor lever!
Maar zie dit statement niet als een terug kijken, maar als een vooruit zien naar de dag van morgen!
Morgen is 3 jaar, en 353 dagen ex dakloos!
Gerard, ik ga je nooit vergeten en jij gaat niet vergeten worden!


Maria’s Kerst Inn

Het was Kerst 1999 dat de Utrechtse Maria Hendriks een groepje verkleumde daklozen-thuislozen,  in alle verlatenheid bij een klein vuur , bij elkaar zag zitten. Zonder iets te eten of drinken.
Dat dit in haar stad zo gebeurde, ging er bij haar niet in.
Maria besloot vervolgens de handen uit de mouwen te steken en hier iets aan te doen. Ze benaderde middenstanders om eten en drinken gratis beschikbaar te stellen, ze mobiliseerde via de media de Utrechste bevolking om warme kleding te doneren en ze verzamelde een groep vrijwilligers om zich heen. om haar te helpen. Daarmee was in 1999 Maria’s Kerst-Inn een feit.
En sinds die tijd is Maria’s Kerst-Inn een traditie geworden , die ook na het overlijden van Maria in 2010 is voortgezet en vanaf die tijd ook de naam Maria’s Kerst-Inn heeft gekregen, waarmee de nagedachtenis aan Maria blijft voortbestaan.

Ook dit jaar is het weer gelukt om Maria’s Kerst-Inn te organiseren, 2e Kerstdag van 14:00 tot 17:00 , aan de Oudegracht 36 ad werf,. En kunnen dak en thuislozen hier terecht voor een BBQ, wat te drinken, Gluhwein, kleding en andere cadeautjes.
Maar vooral ook voor wat gezelligheid, muziek gewoon het vieren van Kerst ook al ben je dak of thuisloos.

Maria’s Kerst-Inn wordt 100% door vrijwilligers gedaan, heeft geen subsidie maar realiseert alles vanuit donaties, giften etc.

Wilt u Maria’s Kerst-Inn steunen, dan  kan dat met donaties in allerlei vormen en dus natuurlijk ook gewoon financiele donaties.
Voor meer info kunt u mailen naar info@rechtop.org
(Rechtop ondersteunt Maria’s Kerst-Inn)

Herinnering “de Hel van Hoog Catharijne

Project herinneringstegel “De Tunnel”

Dit project is een initiatief van Stichting RECHTOP met als doel, een herinnerings-monument te realiseren voor de Tunnel en de “bewoners” van de Tunnel destijds.
De tunnel was een expeditie straat onder Hoog Catharijne waar in de negentiger jaren, een grote groep daklozen, verslaafden een woon/verblijfplek hadden gevonden nadat zij min of meer waren verjaagd uit Hoog Catharijne.
Een populatie van soms wel meer dan 100 bewoners die daar verbleven onder verschrikkelijke, horror, omstandigheden. Er zijn mensen overleden in de Tunnel, er zijn verschrikkelijke dingen gebeurt in de Tunnel.
In begin 2000, is door bijzondere inzet van oa Hans Spekman en een toch wel revolutionaire aanpak, de erbarmelijke situatie van de mensen in de Tunnel, succesvol aangepakt.
En nu gaat, de Tunnel verdwijnen door de verbouwing van HC!
En om te voorkomen dat daarmee mogelijk ook de herinnering aan deze verschrikkelijke en onmenselijke situatie verdwijnt, willen wij dit monument realiseren.
Om ons er aan te herinneren dat dit er is geweest maar zeker om ook ons eraan te herinneren dat wij als maatschappij dit soort dingen nooit meer moeten laten gebeuren!

In 2016 is er al een keer een poging gewaagd om dit monument te realiseren (Jolande Uringa) en zijn er destijds ook toezeggingen gedaan door wethouder Everhardt, zowel voor een locatie als de benodigde financiën.
Ons initiatief is geen poging maar meer een besluit dat het er gewoon moet komen!

Afgelopen weken hebben wij uitvoerig onderzocht of er voor dit initiatief voldoende en breed draagvlak is bij allerlei betrokkenen.
De betrokkenen uit het verleden en het heden, van zowel hulpverlening, “bewoners” , de gemeente, gemeenteraad en andere betrokkenen zoals Het Straatnieuws, etc. en de uitkomst is dat dit draagvlak er is.

Wat voor monument willen wij.
Het idee is een herinneringstegel of tegels gewoon op straat, op het Smakkelaarsveld, daar waar de ingang van de Tunnel was.
Voor de artistieke invulling, het ontwerp, is er gekozen voor een samenwerking met studenten van de HKU en mensen van de Tunnel uit die tijd, zij die er hebben verbleven en gewoond!
Waarbij er een QR code wordt opgenomen in het ontwerp, die een koppeling heeft naar het verhaal van de Tunnel en de documentaire “de Hel van Hoog Catharijne” van NPO Andere tijden
Een informele toezegging voor de locatie is er van de Projectsecretaris Stationsgebied gemeente Utrecht en dit wordt nog nader besproken met de wethouder/college om deze toezegging te formaliseren.

Waterbed handhaving

Direct na de verplaatsing van de dagopvang “het Catharijnehuis” naar “Herstart” op de Nieuwegracht is er toegenomen problematiek in de buurt!
Deze toename is, ons inziens, vnl te danken aan de toename van het aantal dak en thuislozen. En natuurlijk is het logisch dat er dan ook een toename is van “ervaren”overlast! En wij willen deze signalen absoluut niet bagatelliseren en we begrijpen ze volkomen.
Maar welke keus maak je in de aanpak!
Plaats een camera in Park Lepelenburg en verwacht dan niet dat wat daar gebeurd zich niet verplaatst naar elders! Maak een extra BOA beschikbaar voor dit kwetsbaar gebied, die wij vervolgens nooit zien.
En alcoholgebruik, drugs dealen en gebruik, verdwijnt niet zomaar of misschien wel nooit! Dus we kunnen een soort Don Quichotte strijd tegen molens blijven voeren, of we vinden een compromis waarbij de mogelijke overlast, wordt beperkt en beheerst of we doen aan symbool politiek en “jagen” Als ik een jaar geleden, in Lepelenburg een gebruiker aansprak dat hij geen pijp moest roken in het park omdat daar kinderen in de speeltuin waren, paste het gedrag zich aan.
Als ik een alcoholist er op aan sprak geen opmerkingen te maken naar vrouwen in het park, luisterde hij!
Het blijft een balans vraag over wat werkt en wat niet!
Één ding is wel duidelijk! Dat wat wij nu doen werkt in ieder geval niet!
Repressieve maatregelen, handhaving etc gaat verslaafden echt niet clean maken, en door het tekort aan woonruimte, opvangplekken, wachtlijsten, etc gaat het aantal mensen op straat echt niet verminderen, dus wij zulle er mee moeten dealen. En een vorm vinden die past!
Maar het weghalen van een bankje? Echt een infantiele, niet doordachte, actie die niets heeft van een passende oplossing.
Pffff, even onze dagelijkse frustatie weg geschreven!

Wat is de waarde?

Wij hebben ons afgevraagd wat de “echte” waarde is van onze STREETLIFE030 stadswandelingen.
Om enige zinvolle vorm van kwalificering te kunnen doen hebben wij als eerste verschillende uitgangspunten bepaald.
En na deze overwegingen kwamen wij eigenlijk alleen maar tot één echt belangrijk ijkpunt! Voor wie en waarom doen wij dit eigenlijk?
En op deze kernvraag hebben wij de antwoorden gezocht!
Onze antwoorden vind je onderstaand in “random” volgorde.
1. Rechtop heeft en wil geen subsidie en genereert met de wandelingen de benodigde financiële middelen.
2. Onze wandelingen en de verhalen van onze gidsen dragen bij aan “awareness” over de problematiek van dakloosheid.
3. Met name voor jongeren heeft de wandeling een grote preventieve en educatieve waarde.
4. Voor onze gidsen is het verantwoordelijk zijn voor een groep, een wandeling, een echte prestatie waarvoor zij ook nog eens echte erkenning en waardering krijgen van de deelnemers. Een erkenning dat zij iets voor stellen, van waarde zijn en een “petje af prestatie” leveren.
Dit is iets dat zij meestal niet (hebben) ervaren in leven en bijzonder waardevol is voor hen.
5. Iedere wandelaar met ons levert een bijdrage, financieel, emotioneel, ondersteunend en energiegevend. Een bijdrage die RECHTOP in staat stelt ons werk op straat te blijven doen.

Dus als je met ons hebt gewandeld of nog gaat wandelen,
dit is waarom wij het doen!

De mantel van Sint Maarten

Afgelopen vrijdag heeft RECHTOP de prijs “De Mantel van Sint Maarten” gekregen.
Een prachtige erkenning voor ons maar toch wel met enige gêne!
RECHTOP is pas een paar jaar actief met zich inzetten voor de belangen van dak en thuislozen in Utrecht terwijl er zoveel mensen zijn die dit al veel langer doen.
Wij nemen de prijs dan ook in ontvangst, mede, namens al die mensen die zich in Utrecht al zolang inzetten voor onze vrienden van de straat.
Het aan deze prijs verbonden geldbedrag gaat conform onze visie en uitgangspunten niet besteed worden aan iets anders dan de vrienden van de straat.
Of het dan gaat om cadeaukaarten van de ETOS voor vrouwen in de opvang, maaltijden in het Smulhuis of de NOIZ, betaling inschrijving Woningnet of wat dan ook! Dit bedrag gaat gewoon 1 op 1 naar de straat.
Wij zijn dankbaar dat we erkend worden maar het voornaamste is dat deze erkenning ons nog beter in staat stelt om de individuele en collectieve belangen van onze vrienden van de straat te dienen!

HOS jaarlijks terugkerend.

Onze HOS droom (Handoek, Ondergoed en Sokken) voor Utrechtse daklozen, werd vorig jaar werkelijkheid in samenwerking met de Utrechtse Studentenverenigingen, Theater Utrecht en de Stadsschouwburg.
Geweldig nieuws is dat wij ook dit jaar weer een HOS actie hebben in samenwerking met Utrechtse Introductie Tijd 2019.
De nieuwe Utrechtse studenten wordt gevraagd om een HOS donatie te doen tijdens de introductie week.
Uiteindelijk is het doel om deze actie elk jaar te blijven doen zolang dit nodig is.
Voor de uitvoering moet er nog wel wat werk worden verzet om de logistiek te organiseren en moeten we daarvoor nog support zien te regelen.

(HOS is een coproductie van Futurability en RECHTOP)

Buiten de cijfers, buiten de regels?

Vandaag melde zich in de dagopvang een man bij ons met zijn verhaal!
En ja wij krijgen dit soort meldingen gewoon omdat wij dagelijks op straat aanwezig zijn! Dus bereikbaar en beschikbaar!
De klant een man, geboortejaar 55, vanaf geboorte in Utrecht gewoond maar de laatste 10 jaar op meerdere plekken in Nederland vanwege relaties.
Relatie is kapot en meneer is dakloos en meld zich een 3-tal weken geleden in Utrecht omdat zijn sociaal netwerk, kinderen, familie en verleden in Utrecht is en niet in de regio Deventer, en hij heeft hulp nodig!
Hij wordt afgewezen/weggestuurd door gemeente en Stadsteam Herstel vanwege het argument geen regiobinding! Het is nog onduidelijk of deze afwijzing een formele is of dat het gewoon is op basis van inschatting van Stadsteam Herstel. Dat zou dan mogelijk ook betekenen dat er geen formele afwijzing en voor beroep of bezwaar vatbare beslissing is genomen.
Maandag gaan wij hiermee aan de slag!
Is dit nu één van de hoeveel gevallen die worden afgewezen en weggestuurd zonder dat daar op enigerlei wijze vastlegging van is en die niet en op geen enkele wijze in de statistieken en rapportages zichtbaar zijn?
Is dit één van de gevallen waarbij de onwettige regiobinding eis wordt gehanteerd?
De hoeveelste, is deze man of vrouw in de afgelopen periode?
Is er eigenlijk wel een formeel bindingsverzoek ingediend door Stadsteam Herstel, en zo ja is er dan een formele afwijzing en met welke motivatie?
Of is het besluit van Stadsteam Herstel gewoon genomen op basis van de inschatting van een individuele medewerker en is dit gewoon een soort wegsturen bij het loket?
En zo ja, op basis van welke competenties, bevoegdheid of wetgeving?
Voor wie of welk belang werkt het Stadsteam eigenlijk?
Wij hopen echt dat deze casus anders is dan dat nu lijkt te zijn, gebaseerd op de tot nu toe bij ons bekende informatie en feiten.
Anders zijn hier echt grove schendingen van (mensen) rechten en rechten van burgers in het algemeen, in het geding.
Mogelijke gevolgen zouden kunnen zijn, geen adres of briefadres, uitschrijving BRP met de term VOW, vertrokken onbekend waarheen en als gevolg daarvan geen zorgverzekering, verlies van WAO uitkering en ga maar door en ga maar door.
Ik hoop dat wij voorbarig zijn en dat onze eerste inschatting onjuist en onterecht blijkt te zijn!
Maar wij gaan verder/aan de slag met deze casus. Soms is het een voordeel dat wij bijna 24/7 dus ook in het weekend beschikbaar en toegankelijk zijn.
En dat zonder subsidie, die wij overigens absoluut niet willen want wij werken vanuit overtuiging, compassie, ervaring en menslievendheid!

Met je hoofd of met je hart?

Bij onze STREETLIFE030 stadswandeling krijg ik bijna altijd de vraag, wat doe je als iemand geld vraagt op straat? Geld vraagt voor eten of om de nachtopvang te betalen?
Geef je geld of bied je aan om iets te eten te gaan kopen?
Door mijn dagelijkse aanwezigheid op straat in Utrecht ken ik bijna alle “bedelaars” van de Utrechtse binnenstad.
Ik wil duidelijk zijn! Op enkele uitzonderingen daar gelaten gaat het om “bedelaars” die in een instelling zitten, in Beschermd Wonen programma’s verblijven e.d. en niet echt dakloos zijn. En voor diegenen die dat wel zijn is in bijna ieder geval geld voor de nachtopvang niet nodig want voor elke dakloze in Utrecht die in de nachtopvang verblijft wordt de slaapplek door de gemeente Utrecht betaald.
Dus de waarschijnlijkheid dat het gevraagde geld voor iets anders, zoals drugs of alcohol, gebruikt gaat worden is behoorlijk groot.

Maar door mijn ervaringen op straat en mijn interne worsteling met dit onderwerp, heb ik daar een eigen visie op ontwikkeld.
Ik geef soms gewoon en soms ook niet!
En waarom ik soms geef is redelijk simpel, ik zie een mens in nood!
Want als je crack verslaafd bent en je hebt 6 euro, heb je nog 4 euro nodig voor je bolletje. En als je al een tijdje niets hebt gehad ben je op dat moment echt een mens in nood.
Of als je Karim heet en ik zie je ’s morgens om 09:00 op het bankje tegenover de Appie in de Twijnstraat, na een best lange koude nacht buiten slapen. En alcohol (bier) is datgene dat je een beetje op weg helpt met de rest van je survival struggle van die dag, besluit ik vaak gewoon te geven!
Zonder bedenkingen, overwegingen en oordelen. Mijn gegeven euro is dan 2 blikken bier voor een mens in nood of een stap dichter bij een bolletje.
Ik geef dan met mijn hart aan een mens in nood, zonder oordeel!

Ik heb zijn leven niet geleid, zijn ervaringen niet beleefd, ik voel zijn pijn niet maar ik zie wel zijn worsteling en zijn nood.
En ik besef mij dat ook als ik besluit niet te geven dat geen enkele bijdrage levert om hem weg te houden van drugs of alcohol, maar alleen zijn worsteling verlengt wordt.

Natuurlijk heb ik soms ook het moralistische “stemmetje” in mijn HOOFD dat zegt niet geven, je mag hem daar niet bij helpen!
MAAR HEEL VAAK WINT DE PIJN IN MIJN “HART” VOOR EEN MENS IN NOOD!